Andrzej Leszek Zachariasz (ur. 26 lutego 1945 r. do wnętrza Górce k. Racławic, lokalny filozof, twórca oryginalnego systemu filozoficznego zwanego anatelizmem (relatyzmem), obejmującego ontologię, teorię poznania, filozofię kultury, filozofię człowieka również metafilozofię. Relatyzm jak układ jest antykonstruktywizmem.
Istotną rolę w środku jego systemie pełni uchwycenie "poznania teoretycznego", które rozumie Zachariasz jako:
W jego ujęciu zarówno filozofia, jako oraz nauki szczegółowe będą zakresowo podrzędne względem kategorii poznania teoretycznego, zaś poziom ta, we współczesnej kulturze pełni funkcję podobną do tej, jaką na rzecz starożytnych Greków pełniła filozofia, podczas gdy sprawa sądowa specjalizacji wiedzy tylko się rozpoczynał.
Antropologia filozoficzna Zachariasza stawia sobie zbytnio obiekt kwerenda zagubionego sensu istnienia człowieka. Jest to z jednej strony wzrok z historycznej perspektywy na kwestię samookreślenia człowieka jako też wniosek teoretyczna, którą Autor nazywa antropoanatelizmem (antropologią anateliczną), najogólniej kwestia biorąc, sprowadzająca się do ujmowania człowieka jak jestestwa dążącego do celu, oznacza to w inny sposób to wyrażając, człowieka w charakterze jestestwa poszukującego sensu swojego istnienia.
Jego miłość mądrości
kultury jest próbą zrozumienia: (a) kultury w charakterze
określonego momentu istnienia (jako sposobu istnienia świata, który został stworzony wskroś
człowieka) prezentującego się na skroś znaczenia; (b) siła
jej teoretycznego poznania, innymi słowy ujęcia koniecznych plus konstytutywnych jej określeń.
Dwa główne problemy jego filozofii to: